Noat Samisa

Bruce Lee abimiz dalardı mekana, pek de kısa sayılmayan bir bakışma/diyalog sekansının ardından uzun bir eğlence başlardı.Jackie Chan'i, Jet Li'si; daha bilumum Uzakdoğu dövüş sanatlarını bize sevdiren ustalar gördük, geçirdik.Konsepti biliyoruz, amaç belli: Senaryoyu boşver, bak keyfine.Sonradan bunun dram soslu versiyonlarını yapmaya çalıştılar, iyisi kolay bulunmadı.Eğer bir bileşim yapılacaksa absürd komedi ile birleşmiş hali kadar başarılı olanına henüz rastlamadım.Bu noktada Hong Konglu senarist/oyuncu/yönetmen Stephen Chow'u pas geçmek olmaz.Shaolin Soccer ve Gong Fu aynı beyinden çıkmadır, aynı kişi yönetmiştir; aynı zamanda iki filmde de oynamıştır.Bahsedeceğimiz film ''dram soslu olanlar'' kategorisinden, lakin mevcudiyetinin esasını teşkil eden ''dövüş sanatları'' temasına sıkı sıkıya bağlı kalmış olmasıyla büyük bir fark yaratabilmiştir.

Filmimiz 2008 yılı Tayland çıkışlı.Konumuz, başta da söylediğimiz gibi çok da önemli değil.Kız var otistik, annesi var; babası yok gibi sanki ama olabilir de.Çitlembik var.Yakuza'lar var, sokak çetelerinde haberler iyi, merdiven altı işletmeleri mafya ele geçirmese hayat çekilmez olurmuş; bütün ticaret hangar tarzı mekanlarda dönümekte, mezbaha pislik içerisinde, dövüş çatıda sonlanmakta, eğer Uzakdoğu'da odaların dizaynı bizimkiler gibi olsa tekmelerin yarısı kirişlere çarparmış vs. gibi pek çok gerekli-gereksiz-bilindik hikaye, mekan ve öge var.Başrolde Jeeja Yanin, 25 yaşında olmasına rağmen henüz lise çağında bir kızı canlandırıyor.Otistik kız oyunculuğu fena değildi, ilk rolü olması hasebiyle birkaç sahnedeki drama performansı belki onu daha farklı yapımlara taşıyabilir.Esas olan dövüş sahneleri performansıydı, filmi de asıl yukarıya taşıyan budur.Kung Fu, Tekvando, Karate, yeri gelir Aikido, Muay Thai; boşver abi sen bana karışık yap...Her sahnede yönetmeni zorlamış Jeeja Yanin, olup-olmadığına pek çok yerde kendisi karar vermiş.Defalarca çekilen müthiş sahneler var.Figüran abilere çok büyük yazık oluyor ki bunun filmin sonuna eklenen kamera arkası görüntülerden daha iyi anlayabiliyoruz.Mezbahada çekilen bir satır sahnesi var, benim koptuğum yer orasıdır.Şükür ki abinin kafası kopmuyor.Devamında gidip gelen ambulanslar görüyoruz, 3. kattan düşen figüranlar var.Jeeja Yanin hiçbir sahnede dublör kullanmamış, çekimler sırasında defalarca kafası yarılıyor.Filmin sonunda bunlara şahit oluyorsunuz.İyi yine bacağı kopmamış, diyip geçiyorum.Dolap kapağı çarpma sahnesinde bayılan var, ertesi gün sete gelemeyince yerine başkasını kullanmışlar.Onun da kafasını yarmış aynı dolap kapağı.
Velhasıl 90 dakikalık, pek de uzun olmayan bir opua-dışın filmi.Sonuna eklenen 10 dakikalık kamera arkasını da eklersek 100 dakika.Çok uğraşılmış, büyük emek harcanmış, türünün son dönemdeki en iyi örneklerinden biri saydığım film Chocolate.Meraklısına...

Noat Samisa

10.04.09