Noat Samisa

23 maç sonra Manchester United bir CL maçında evinde mağlup oldu. En son 2005 Şubat'ında Milan'ın 0-1 mağlup ettiği takım, arada Avrupa'nın pek çok ülkesinden takımı sahasında ağırladı ama hiçbirine mağlup olmadı. Buna grubu 6 puanla sonuncu tamamladıkları 05/06 CL sezonu da dahildir. Milan'dan önceki son iç saha mağlubiyetini yaşatan takım 2001 sonbaharında Deportivo'ydu, Turcos'un en hit dönemleriydi. 2001 yılında Man United'ı gruplarda 2-3 mağlup etmişlerdi. 8 yıl sonra bir kez daha CL gruplarında kaybettiler. 23 maç sonra ilk kez evlerinde bir UEFA Şampiyonası maçı kaybettiler ve bunu başaran takım Beşiktaş...
Man Utd: Foster, Neville, Vidic, Brown, Rafael, Obertan, Gibson, Anderson, Park, Macheda, Welbeck
Subs: Kuszczak, Evra, Owen, Carrick, Nani, Scholes, Fletcher

Besiktas: Recber, Kas, Ferrari, Toraman, Uzulmez, Fink, Ernst, Dag, Tello, Koybasi, Bobo
Subs: Celikay, Karadeniz, Rodrigo Tabata, Inceman, Yusuf Simsek, Guven, Zengin

Beşiktaş tarihinde bundan evvel 4 İngiltere deplasmanı vardı. Aston Villa, Leeds United, Chelsea ve Liverpool. İstatistikçilere iş kapısı açan maçlar da oldu, zaferler de. Bu dört maçın yenen gol ortalaması 4'te fazla, hatta Kuzey İngiltere hesabı yapılırsa ortalaması 6'ydı. Maçtan evvelki hissiyatım elbet tarihe zıt değildi. Yıllardan bu yana iyimser olup da ''iyi oynayıp'' yenilen Old Trafford deplasmancılarından biri olmak kabulümdü. Ekşi Beşiktaş'ta şunu yazdım maçtan birkaç saat evvel: ''Gol yemediğimiz müddetçe kıça-başa çarpıp giren (bkz. Bolic ve David May'in baldırı) bir serseri top bulacağımıza inanıyorum, girmese de bir kez olsun elleri başa götürür.'' Bu kadardı, bunu bulmak bana yetecekti ve kaybedecekti takım. Maç başladı, yapmadığım totem kalmadı; her biri işledi ve en son her seferinde en ağır sözleri esirgemediğim Rüştü de sahne aldı ve Beşiktaş maçı kazandı. Bugün gerçekten özel bir gün, bugün ''Yıldırım Demirören Yeter'' demek bile içimden gelmiyor.
2004 sonbaharında Fenerbahçe'ye karşı oynayan ve 3-0 mağlup olan ikincil Man United takımından bugüne Wes Brown, John O'shea ve Darren Fletcher taşındı. Ve tabii Cristiano Ronaldo. O gün yedek olan Gerard Pique, Barcelona'nın stoperi. Phil Neville, Spector, Richardson, Ebanks-Blake, McShane, Eagles gibi isimler ise şimdilerde iyi birer Premier League oyuncusu oldular. Bu akşam ise ikincil Man Utd takımında kalede Edwin van der Sar'ın sezon başı uzun süre sakat olduğu dönemde kaleyi koruyan Ben Foster vardı. Savunma dörtlüsü mecburiyetti; Ferdinand, Evans ve O'shea sakatken rotasyonda yer alan diğer üçlü takıma girdi. Takımın hücum planının önemli parçalarından Evra dinlendirildi. Solda sakatlık dönüşü nedeniyle böylesi bir maçta sahaya sürülen Ferguson'un hedef maç oyuncusu Park, sağda Ferguson'un özel seçimi genç Fransız Obertan oynadı. Orta sahada yine orta saha rotasyonun asli elemanlarından Anderson ve İrlanda milli, Scholes sonrası bayrağı devralacak adam 22 yaşındaki Darron Gibson. En ileride de genç ikili, takımın 4. ve 5. forvet tercihleri olan Macheda ve Wellbeck ile çıktılar sahaya. Oyun planı değişmedi, forvetleri gezdirerek kenarları kullacak, klasik 4-4-2'nin gereklerini yapmaya çalışacaklardı. Sahada bu işe yatkın kenar oyuncular Rafael ve Obertan idi, onlar da ters kenarda başladılar. Bu seçim Beşiktaş'ın işine geldi, bu ikili aynı kenarda yer alsalardı çok daha üretken olabilirlerdi. Park sürekli içe kaçtı, zaten oyun stili budur. Son çizgiyi istedikleri kadar kullanamadılar.

Maç başı bir başka Üzülmez faciası başa geliyordu, neyse ki ucuz atlatıldı. Yakın aralıklarla henüz maç başı iki sağ kenar aksiyonu var, ikisinde de yanlış pozisyon alan Üzülmez baş roldeydi. Sonra bir ara Obertan'ı takip ediyordu, İzmir-Deivid-kupa finali üçlüsü geldi aklıma. Dakikalar ilerledikçe ''Delinho etkisi'' ortaya çıktı ve Obertan her seferinde duvara tosladı. Bu dakikalarda kritik bir İbrahim Kaş perdelemesi ile Ferrari'nin bir yerlerine çarpıp geri dönen 3 şut hatırımda kaldı. Bu orta karar baskı atlatıldı ve takım pas adedini artırmaya başladı. 1-2 pas, dönüşü duvar'dan, 3-4 pasa çıkıldı. Ferrari'den aldı İsmail, 40 metre taşıdı. 40 metre uzaktaki Tello'yu ters kenarda gördü. Bu ana kadar ve sonrasında hücum adına kendisinden beklenileni yapamayan, ortalamasının da çok altında olan Tello vurdu. Muhtemelen kaleci için pek zor olmayacaktı bu tehlikeyi savuşturmak, lakin yine bir şeyler oldu ve bir Türk takımı Old Trafford'da gol buldu. 13 yıl evvel sağ ayakla atılan şut, sağ bek David May'e çarpıp ağları bulmuş ve 40 yıllık yenilmezlik son bulmuştu. Bu kez sol ayakla atılan Tello şutu, sol bek Rafael'in suratına çarparak uzak köşeyi buldu.
Bu dakikadan sonra takım daha yüksek yüzdeyle pas yapmaya başladı. Ataklar daha önde karşılandı, ilk 20 dakikaya oranla rakip yarı alanda daha çok göründü Beşiktaş. Bir yerlerde İsmail Köybaşı'nın geçmiş kariyer referansıyla önde kullanılabileceğini, aynı şekilde Rıdvan'ın da bu şekilde kullanılabileceğinden bahsetmiştik. İsmail'in önceliği sol bekteydi, fakat bugün sol önde harika oynadı. Goldeki pasından, takımı topla beraber ileriye taşıyan tek adam oluşuna, özverisine, yardımına, taktik disiplinine kadar muhteşemdi. İlk yarının son 20 dakikası, ilk 20 dakikaya oranla daha rahat geçti. Bu süreçte bir de hazırlanışı enfes olan bir Fink şutu vardı. Golden de öte şu Fink pozisyonudur bu maçtan kalan, ben bu kadarını hayal etmemiştim.

Manchester United'ın nasıl bir takım, nasıl bir düzen olduğunu burada çok anlattık. Yetmez ya, bizden bu kadarı çıktı şimdilik. Zaman içinde daha da çok şey anlatmaya çalışacağız. Bu takım yenik duruma düştüğünde kenarda dünyanın en özel futbol aklı mutlaka bir başka yol dener, onun özel tim elemanları mutlaka bir şeyler yapardı. Dakika 90 olsa bile değişmez, tarihte sayısız örneği vardır. Hakem düdüğü çalana kadar ''kazanıyoruz'' dediysem eğer Demirören bir daha seçilsin, bu denli berbat bir yemin edebilirim. Elbet 5-10 dakika rutin temponun dışına çıkacaklardı, fırsat kolluyorlardı. İnönü'deki maçı hatırlarsak, bu şansı onlara Mustafa Denizli vermişti. Sağdan üç kez hızlandılar, sonunda golü buldular. Bu kez Denizli o şansı vermedi. Giggs gibi, Rooney gibi birini aradılar; bu ikiliye yakın isimlerden Evra ve Carrick dahil oldu oyuna. Hala golü kokluyor olan Michael Owen da girdi. Toraman'ın sakatlanmasıyla zayıflayan Beşiktaş sağına yüklendiler, oraya Macheda'yı da soktular. Tello'nun maç sonu ciddi olmadığını söylediği sakatlığı hayırlı oldu, orta sahaya taze güç Uğur dahil olurken solu güçlenen United'a karşı sağ kenara bitmeyen bir pil sahibi Ekrem geçti. Günün bir pozisyon hariç en iyilerinden Bobo'yu kenara aldı hoca, bu anlarda Nobre'yi aramadım dersem yalan söylerim. Batuhan Karadeniz sezon başlangıcını Old Trafford'da yaptı, hem de takım 0-1 galipken. Topla ilk buluştuğunda sarı kart gördü, sonra bir de taç atışında topu Erhan'a bırakınca ömrümden üç yıl gitti. Şükür ki Fransız hakem Lannoy elini cebine götürmedi. Evra-Kaş mücadelesinde Kaş'ın hareketi faul ama Evra da fazla zorlamadan bıraktı. Çalsa ucuz olurdu ama kitaba uygundu. Man United'ın vites artırdığı uzatmalarda da sahneye Rüştü çıktı. Tecrübesiyle değil, onu zirve Türk kalecisi yapan refleksleriyle mucize iki top çıkardı. Özellikle Wes Brown'ın kafa şutunda adeta uzadı.
Toraman sedyeyle soyunma odasına gittikten sonra 2 dakikayı aşkın süre takım pas yaptı. 10 kişiyle şu kısa sürede ulaşılan kombine pas adedine maç boyu bir daha ulaşılamadı. Gariptir. Rüştü her zaman yaptığı topu taca vurma işini bile yapmadı, belki de bu kez gerçekten yapmak istedi ama başaramadı. Takım 10 kişiyle, sağ beke geçen Ekrem ile oynadı bu kısa bölümü. Keza Batuhan'ın oyuna girişi, hocanın ona bu maçta güvenmesi de bu denli ilginç bir hadisedir. Değişikler, ısınmadan oyuna girmek zorunda kalan Erhan haricinde tam da nokta atışı tercihlerdi: Tello yerine Uğur ve yorulan Bobo'nun kenara alınması. Doğru takım tertibi, sıradaşı olaylar ve şansın da doğrunun yanında olması... Bir mucize golün ardından gelen bilinçli ve disiplinli bir savunma, şeklinde özetlenebilir.

Dönüp Wolfsburg deplasmanına ilişkin maç yazısına bakalım, sonra dönelim şampiyonluk yoluna bakalım. En son da bu akşama. Sivok olmasa bile Beşiktaş savunması işini yaptı, maçı gol yemeden tamamladı. (Üç İbrahim'ler) Çünkü takımın en kritik taktik seçimi olan orta saha doğru kurgulanmıştı, Beşiktaş'ta durum bu kadar nettir. Ernst ve Fink hazır iseler oynarlar. Yanlarına Ekrem'in geldiği maçlar (Galatasaray deplasmanında bir kısa bölüm ve Wolfsburg deplasmanı) takım sezonun en iyi performanslarını göstermiştir. Geçtiğimiz hafta sonu Fenerbahçe karşısında Ekrem'in sağ kenarda olduğu düzenden doğru kurgulanmış Ernst-Fink orta sahası, Beşiktaş'a galibiyeti getirmiştir. Bu akşam da benzerini izledik. Bu gece bu ikili, Anderson-Gibson ikilisine Ekrem desteğiyle karşılık verdi, hatta baskın geldi. Orta sahası esastan kurulmuş bir Beşiktaş, güçlü savunmacılarıyla ön tarafın süzgecinden geçenleri savuşturmayı başardı. Rüştü de sahne aldı ve Beşiktaş kazandı. Kaleye 30'a yakın şut atılmış, lakin bunların tehlike üretenleri 5'i geçmez. Keza United %70'e yakın topla oynadı maç boyunca, ama tabela 0-1'i yazdı. Şu iki veri Beşiktaş'ın oyun karekterini açıklar. Şablon aynı, birkaç spesifik seçim var; oyun karekteri şampiyon takımdan gelme ve sonucu abartılı Old Trafford'da galibiyet. Zafer. Standart sonucu ise TSL'de şampiyonluk yarışının içerisinde olmaktır.
CSKA'ya karşı son maç kaybedilse dahi şu maçı yıllar sonra hatırlayacağız. Tarih bugünü yazacak. Nijerya'dan Endonezya'ya kadar gazetelerin yeni gün baskılarında ''Beşiktaş'' yazacak. United daha evvel defalarca yaptığı gibi yine bir seri yapacak ve yine her seferinde ''Beşiktaş'tan beri...'' denilecek. CSKA Moskva'yı yeneriz, çıkarız, çıkamayız; benim için şu an çok da önemli değil. Bugün Beşiktaşlı futbolcular Europa League'e devam etme ihtimallerinin çok zora girdiğini, hatta mucizelere kaldığını bilerek çıktılar bu maça, esas hissiyat olarak ''Old Trafford galibiyeti''ni düşlediler. Bize de bu mutluluğu yaşattılar. Başta Mustafa Denizli olmak üzere Rüştü'sünden Üzülmez'ine, hatta yine kenarda bekleyen Tabata'sına kadar çok teşekkürler.
İstanbul'dan Manchester'a: ........ - beyaaaazzzz

Noat Samisa

26.11.09